Economy Transformers Blog

Ga op Plasticdieet

Terwijl ik op de bus wachtte, bestudeerde ik de poster.

  • Stop dat plastic!
  • Ga op plasticdieet
  • My Little Plastic Footprint App
  • een app van Plastic Soup foundation

Ik vroeg mijn in 2004 overleden oma hoe zij de poster begreep. Ze haalde haar schouders op, frons op haar voorhoofd, mondhoeken naar beneden. Het enige Engels dat ze sprak, waren de woorden: “Please tell me that you love me.” En verder had ze er een hekel aan om in de gebiedende wijs aangesproken te worden. “Commandeer je hond en blaf zelf.”, zei ze en ging gewoon door met haar eigen ding.

Persoonlijk denk ik dat er wordt gerefereerd aan de plastic soep in de oceaan, gezien het feit dat de poster is ondertekend door de Plastic Soup Foundation. Het schijnt dat die zo groot is als Spanje en Portugal bij elkaar. Er is dus een speciale stichting opgericht met het doel de oceanen plasticvrij te maken. Op initiatief van Greenpeace trouwens. Met een filmpje met Victoria Koblenko op een plastic eiland ergens op de Filipijnen. Mijn donatie maakt het mogelijk dat de oceanen weer plasticvrij worden.

Link naar de site met My Little Plastic Footprint App

Ik heb de app gedownload op mijn smartphone, maar haakte meteen weer af toen ik allerlei gegevens moest invullen en allerlei push-berichten moest toestaan.

Is al dat plastic het echte probleem?

Waarom zou ik op plasticdieet gaan? Wat is het idee achter deze actie? En: voor welk probleem precies is dit de oplossing?

Ja, het is verschrikkelijk die plasticsoep in de oceaan. Evenals de groeiende kloof tussen rijkdom en armoede in de wereld. Tegelijkertijd: een mijmerende Victoria Koblenko op een eiland van plastic heeft wel iets, vind ik. Het probleem dat volgens haar aangepakt moet worden is dus al dat plastic in de natuur. Maar als we dan toch aan het filosoferen zijn: is de plasticsoep zelf niet een gevolg van een dieper probleem? En zo ja, welke?

Als mensheid produceren, distribueren en consumeren we veel te veel plastic. We weten niet eens hoe we op een fatsoenlijke manier capaciteiten op behoeften kunnen afstemmen, laat staan ‘alleen maar’ produceren waar ook ‘echt’ vraag naar is. Ik bedoel, ik walg vaak ook van al dat plastic waar mijn biologische broccoli, komkommer en paprika uit de supermarkt in is verpakt. Soms gooi ik meer plastic weg dan eten dat ik kook.

Die plasticsoep is wat mij betreft een teken dat wij onze ene wereldwijde economie niet op orde hebben. De echte vraag is mijns inziens: Hoe creëren we een economie die vraag op aanbod, aanbod op vraag afstemt, zo dat de mensen, alle mensen, en de landschappen, alle landenschappen, waarin ze werken opbloeien, floreren en gezond worden?

Hoe ontstaat zo een economie?

Om een gezonde economie te ontwikkelen is er in de eerste plaats werkelijke vrijheid nodig. Niet de vrijheid om te doen waar je zin in hebt, of om te streven naar zoveel mogelijk bezit, nee, vrijheid om werkelijk vanuit jezelf te handelen, zelfbepaald, vanuit inzicht in je eigen menszijn en dus ook in die van de ander. Stel je voor dat een eik niet werkelijk een eik durft te zijn, of een kip een kip. Bomen en dieren zijn gewoon zichzelf, ze kunnen niet anders. Alleen mensen zijn vaak te bang om zichzelf te zijn. Alleen in vrijheid kunnen mensen zichzelf van binnenuit als samenleving menswaardig ordenen. Menswaardigheid kan niet worden opgelegd door een staat of ontstaat niet spontaan op een markt.

Stel 10.000 mensen spoelen aan op een onbewoond eiland dat over voldoende vruchtbaar land en andere natuurlijke bronnen beschikt om te voorzien in de materiële behoeften van allen. Gaan die 10.000 mensen dan met elkaar vechten om zoveel mogelijk bezit? Grijpt een kleine groep de macht om aan het geheel hun orde op te leggen? Of scheppen ze een onderlinge structuur waarin ze de gezamenlijk geproduceerde koek eerlijk onder elkaar verdelen?

Ik vertrouw erop, immers de meeste mensen deugen, dat als mensen werkelijk vrij zijn, ze een sociale orde creëren waarin iedereen zichzelf mag zijn én iedereen elkaar voorziet in de materiële behoeften.

Het echte probleem

Het echte probleem is mijns inziens dat we niet werkelijk vrij durven te zijn, dat we niet werkelijk mens durven te zijn. Het echte probleem is zo gezien een gebrek aan liefde en vertrouwen in onszelf en elkaar.

Ik zie die plasticsoep in de oceaan als een teken van wantrouwen en liefdeloosheid. Om het plastic op te ruimen, om een economie te creëren waarin we liefdevol met de Aarde en elkaar omgaan, zullen we vertrouwen en liefde moeten oefenen.

Misschien ontwikkel ik een app die me stimuleert om te handelen vanuit liefde voor de dingen die ik doe, met het vertrouwen dat anderen dat ook doen. Een app die me er iedere keer weer aan herinnert dat ik mezelf mag zijn en dat ik in mijn materiële én immateriële behoeften wordt voorzien.

Hoe meer mensen zich vrij voelen om ‘alleen maar’ te handelen vanuit liefde voor wat ze doen, hoe meer mensen zichzelf en elkaar het vertrouwen geven dat ze zichzelf mogen zijn en dat iedereen voor iedereen zorgt, hoe minder plastic.

En natuurlijk ruimen we dat plastic even op.

Angst

Ik hoor verschillende mensen al zeggen: “Als we gaan zitten wachten totdat er in vrijheid een sociale orde ontstaat vanuit liefde & vertrouwen, dan is de Aarde al lang vernietigd. We gaan immers met een noodgang op een afgrond af!”

Dit is mijn antwoord: Laatst zag ik een documentaire over een boer die drie jaar geleden was overgeschakeld van industriële landbouw (lees: landbouw die de Aarde leeg zuigt en uit put om zoveel mogelijk geld te verdienen om de rente en aflossing van de leningen af te betalen) naar biologische landbouw (lees: landbouw vanuit liefde voor de mens en de Aarde). Hij liet twee handenvol grond zien barstensvol leven en vruchtbaarheid. Verbaasd vertelde hij dat hij niet had verwacht dat de Aarde zich zo snel zou herstellen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *